14.04.2013

Życie

Człowiek docenia życie dopiero, jak pojawia się widmo śmierci. Ja na szczęście nie wybieram się nigdzie, czeka mnie tylko trochę leczenia. Zaczęłam. Trzymajcie kciuki.

Nie jestem sama. Mam kochanego męża, fajnego syna, w sumie spoko rodziców i cały sztab ludzi dobrze mi życzących. Nie widziałam tego wcześniej. Jestem im wdzięczna za to, że są. I za to, że ze mną wytrzymują. Tu może nie jestem taka gadatliwa, ale moja mama ma chwilami dość mojego trajkotania. Pech. Ja tak planuję jeszcze wiele lat. I kocham życie, nawet jak oznacza to siedzenie na leżaku i haftowanie kolejnych obrazków.

Świat jest taki piękny....