27.12.2012
Koszmar
Te święta wcale nie były udane. I to nie z powodu, że zostaliśmy w Niemczech i nie było szans na wyjazd do Polski. Koszmarem byłam ja.
Przez całe święta zamiast pyszności, jadłam tabletki, głównie przeciwbólowe. Suszarką przypaliłam się aż do powstania pęcherzy, a spać i tak nie miałam jak. Dopiero dzisiaj jakoś względnie się czuję. Jeszcze nic nie wzięłam, ale pewnie za długo nie będę ryzykować. Dopiero po nowym roku mam iść do konowała po przepowiednię co mi jest. Na razie - nie wiadomo.
Mam trombocytopenię, ostre nawracające zapalenia trzustki(to na szczęście chyba przechodzi), dyskopatię, duszności, palpitacje, kołatania serca, bóle wędrujące w górnych partiach pleców, a od nadmiaru prochów wali mi z paszczy; i okresowo występująca gorączka mimo przyjmowania w miarę regularnie ibuprofenu. Najbardziej dokucza mi ból pleców. Byłam z nim już dwa razy w szpitalu - raz na kardiologi, bo ból był zamostkowy połączony z kołataniem i bardzo niskim tętnem, a drugi na urologii - bo okolice nadnerczy doprowadzały mnie do wymiotów, z bólu. Oczywiście, nikt niczego nie stwierdził, poza tym, że jestem zdrowa, nie ma się czym przejmować, pewnie nerwobóle, ale trzeba kontrolować. Żaden cymbał na razie nie wiązał nic z kręgosłupem, a powinien - tak mi się wydaje.
Ortopeda, z jakim mam wątpliwą przyjemność pracować, po serii RTG stwierdził, że kości kręgosłupa są w porządku, nic zdjęcia nie wykazały. Dziwne, bo zawsze miałam za prosty kręgosłup, nagle mi się skrzywił? Z tomografii, jaką mi zlecił na krzyże (układ nerwowy w jego książce inaczej pewnie wygląda jak to, co miałam w szkole i od krzyża nerwy idą w górę nie w dół) wyczytał to, co ja już od dawna wiem i co mi nie dokucza - dwa wysunięte dyski. Ale to nie one nie dają mi spać w nocy, w ogóle na razie mi nie dokuczają. Boli co innego. No ale to trzeba leczyć, i guzik go obchodzi że leczenie d..y na górny kręgosłup nie pomoże. Że warto by tomo zrobić na odcinek piersiowy, od którego drętwieją mi ręce. Do zobaczenia za trzy tygodnie. Domowy przepisał mi tramal 100, ibu 800, zwiotczające na spanie i antydepresant na rozluźnienie. Przez 3 dni brałam podwójne dawki, bo nie pomagało. Dziś jest lepiej. Mogę siedzieć i nie ryczę.
Moje kochanie poszło dziś do pracy, ja mam jeszcze 10 dni urlopu przetykane małymi zastępstwami. Może to wystarczy, żeby postawić się na nogi. Jak nie, pewnie stracę pracę. Bo na czort komuś taki pracownik, co od początku umowy jest chory, i to nie na żarty. Każda cierpliwość kiedyś się kończy.
Jedyny plus z chorowania to to, że prawie skończyłam moją madame morską.
Jeszcze tylko nieco ją posrebrzyć... ale i tak jest śliczna. Potem pewnie wrócę do wiosennej.
17.12.2012
Moja morska panienka
A tak w ogóle, to moje Madame morska. Pierwsza w necie :) do tej poty był jedynie wzór, jednak salowiczki nie były jakoś zainteresowane jej zrobieniem. Wyknułam, jak ją przerobić, będzie śliczna :) Tylko coś dodam... srebrnego.
Olśnienie
Tak naprawdę zastanawiałam się, po jakiego czorta założyłam tego bloga. W moim życiu niewiele się dzieje, mam kochanego męża i syna w wieku naście lat, który nie sprawia mi problemów. Tak naprawdę, nie ma potrzeby, aby się uzewnętrzniać.
Za to jest powód, by ponarzekać.
Teoretycznie, wszystko jest ok. Mieszkam w kraju, który wprawdzie nie jest inteligentny, ale zapewnia spokojne życie. Lekarzy niby są, ale w zasadzie same konowały i w Polsce każdy dzieciak po liceum jest lepiej kwalifikowany niż niejeden tutejszy specjalista. Map dziady nie znają, a jeżdżą po całym świecie. Historii odwiedzanych miejsc też nie znają, bo większość kończy edukację (w moim rozumieniu i pewnie większości średnio wykształconych) w wieku 14 lat, gdy zaczyna uczyć się zawodu.
Zawód znają. Perfekt. Są świetni w tym co robią, mają super narzędzia; jak mój mąż je widzi, to mu się białka świecą. I co z tego, jak to głąby. STRASZNE.
I to właśnie jest przyczyna mojego narzekania.
We wrześniu wykryto u mnie zapalenie. Czegoś tam, organizmu, czy czego bądź. Mnie nic wtedy nie bolało, nic mi nie dolegało, ot taki mankament na wynikach badań, nic specjalnego. No i trochę za mało trombocytów. NO, ale to przecież żadna tragedia.
Problem pojawił się jak jakiś czas później, dopadły mnie boleści jak z horroru. Najpierw klatki piersiowej - szpital, badania, wszystko ok.
bo przecież jestem okazem zdrowia, jedynie trzustka mi wymiękła jakiś czas temu, ale nikt w zasadzie nie wie, z jakiej okazji. Nie piję. Nie palę. Odżywiam się w miarę zdrowo, bo zawsze jestem na diecie. I tu taki klops. Pociesza mnie tylko to, że brat i stryj mają to samo, ojciec i dziadek maja cukrzycę, a brat dziadka też miał jakieś problemy z trzustką. Tak poza tym jestem okazem zdrowia, jedynie pozazdrościć.
Chyba.
Bo od kiedy mam to zapalenie, jest coraz gorzej. Byłam już na kardiologii (bóle klatki piersiowej, problemy z oddychaniem, ciśnienie 140/100, ale puls 40-45.) Oczywiście komplet badań i nic. Potem wizyta na urologi, bo miałam takie bóle w okolicach nerek, że rzygałam jak kot, nerki chciałam wydrzeć przez skórę i mniej by bolało, ale po komplecie badań... nic, kuźwa, czysto. Zdrowa jak rydz. Kontrast nic nie wykazał.
Parę tygodni względnego spokoju... tylko wszystkie biustonosze jakieś ciasne, w żadnym nie da się oddychać,mam uczucie, jakby mnie klamra opinała; wieczne zmęczenie - mimo, że ostatnimi czasy pracuję jakbym nie pracowała - mało i wolno. Sama siebie nie poznaję, czuję się jak emerytka. Ale moja teściowa ma więcej energii, ciotka co ma 67 lat, to w ogóle bez porównania, matka też. A ja, lat 32, nie mam siły żyć. Niby nie depresja, ale nie jestem w stanie nic zrobić. przyjdę z pracy i koniec. Wyrko mnie wzywa, nie mam sił stać, plecy mnie palą,mam dość. W domu sprząta mój kochany małżonek, ale ileż można. Nawet nie mogę mu się odwdzięczyć. Nie wspomnę, że moje zawsze rozbuchane libido po prostu szlag trafił.
Po nocach nie śpię, żrę tabletki przeciwbólowe jak świnia (ale nie dziś - moje Kochanie zaaplikowało mi 200g i jest lepiej, naprawdę) i drażnię ludzi. I nie chcę im już więcej narzekać, dlatego robię to tu. Wiem, nie ja jedna tak mam. I oni też mają dość. tylko że naprawdę czasem ciężko, wiedząc, że w sumie jest się zdrowym, ścierpieć boleści tak wielkie, że aż wszystko wraca, i żadne środki przeciwbólowe nie pomagają. Teraz wprawdzie 200 g pomogło. Ale nie mogę za często, bo trzustka nie przetrwa za wiele... PAT. Kicha.
Ale ponarzekałam sobie i jakoś mi lżej.
Mojemu kochanemu już nie śmiem, on nawet się już nie pyta jak się czuję, ale co mnie boli.... Serce, że zawsze coś jednak tak. Już cztery miesiące. Mam dosc
Subskrybuj:
Posty (Atom)