27.12.2012
Koszmar
Te święta wcale nie były udane. I to nie z powodu, że zostaliśmy w Niemczech i nie było szans na wyjazd do Polski. Koszmarem byłam ja.
Przez całe święta zamiast pyszności, jadłam tabletki, głównie przeciwbólowe. Suszarką przypaliłam się aż do powstania pęcherzy, a spać i tak nie miałam jak. Dopiero dzisiaj jakoś względnie się czuję. Jeszcze nic nie wzięłam, ale pewnie za długo nie będę ryzykować. Dopiero po nowym roku mam iść do konowała po przepowiednię co mi jest. Na razie - nie wiadomo.
Mam trombocytopenię, ostre nawracające zapalenia trzustki(to na szczęście chyba przechodzi), dyskopatię, duszności, palpitacje, kołatania serca, bóle wędrujące w górnych partiach pleców, a od nadmiaru prochów wali mi z paszczy; i okresowo występująca gorączka mimo przyjmowania w miarę regularnie ibuprofenu. Najbardziej dokucza mi ból pleców. Byłam z nim już dwa razy w szpitalu - raz na kardiologi, bo ból był zamostkowy połączony z kołataniem i bardzo niskim tętnem, a drugi na urologii - bo okolice nadnerczy doprowadzały mnie do wymiotów, z bólu. Oczywiście, nikt niczego nie stwierdził, poza tym, że jestem zdrowa, nie ma się czym przejmować, pewnie nerwobóle, ale trzeba kontrolować. Żaden cymbał na razie nie wiązał nic z kręgosłupem, a powinien - tak mi się wydaje.
Ortopeda, z jakim mam wątpliwą przyjemność pracować, po serii RTG stwierdził, że kości kręgosłupa są w porządku, nic zdjęcia nie wykazały. Dziwne, bo zawsze miałam za prosty kręgosłup, nagle mi się skrzywił? Z tomografii, jaką mi zlecił na krzyże (układ nerwowy w jego książce inaczej pewnie wygląda jak to, co miałam w szkole i od krzyża nerwy idą w górę nie w dół) wyczytał to, co ja już od dawna wiem i co mi nie dokucza - dwa wysunięte dyski. Ale to nie one nie dają mi spać w nocy, w ogóle na razie mi nie dokuczają. Boli co innego. No ale to trzeba leczyć, i guzik go obchodzi że leczenie d..y na górny kręgosłup nie pomoże. Że warto by tomo zrobić na odcinek piersiowy, od którego drętwieją mi ręce. Do zobaczenia za trzy tygodnie. Domowy przepisał mi tramal 100, ibu 800, zwiotczające na spanie i antydepresant na rozluźnienie. Przez 3 dni brałam podwójne dawki, bo nie pomagało. Dziś jest lepiej. Mogę siedzieć i nie ryczę.
Moje kochanie poszło dziś do pracy, ja mam jeszcze 10 dni urlopu przetykane małymi zastępstwami. Może to wystarczy, żeby postawić się na nogi. Jak nie, pewnie stracę pracę. Bo na czort komuś taki pracownik, co od początku umowy jest chory, i to nie na żarty. Każda cierpliwość kiedyś się kończy.
Jedyny plus z chorowania to to, że prawie skończyłam moją madame morską.
Jeszcze tylko nieco ją posrebrzyć... ale i tak jest śliczna. Potem pewnie wrócę do wiosennej.