23.02.2013

Dlaczego?

Nie miałam prostego okresu. Nie było ani łatwo, ani miło. I nie będzie łatwo. Wylądowałam w końcu w szpitalu, zaczęli diagnostykę. I zaczęły się schody. Dzień przed przyjęciem do szpitala byłam u hematologa, ponieważ lekarz rodzinny zgłupiał wreszcie przy moich wynikach krwi. I ponieważ on w końcu się poddał, skierował mnie dalej. Sama świadomość, że mam odwiedzić hematologa, który przyjmuje jako "praktyka onkologiczna", była straszna. Wyłam jak głupia. Miałam aż miesiąc, żeby się z tym oswoić, ale nie było łatwo. Onkolog to w końcu rak. Rak to śmierć. Kiedy nadszedł termin, byłam jakoś nastawiona, że może nadal nie jestem u właściwego lekarza, ale może ten popchnie sprawę we właściwym kierunku, bo ja nie miałam już sił na domysły. Bez badań to nie byłam w stanie już nic wymyślić. Nie zawiodłam się na doktorku. Przesłuchał mnie uważnie, pobrał krew i powiedział, że wyniki za dwa tygodnie. Jednak jeśli chciałabym więcej badań, to warto byłoby położyć się na parę dni na internie, ale on nie może dać skierowania, tylko rodzinny. No dobra, nie ma sprawy. Stał się jednak nie wiem czemu bardziej dociekliwy i postanowił zrobić usg. Zwykłe, zamazane, które do tej pory traktowałam jak badanie podstawowe, o którym jednak całkiem zapomniałam, i uważałam za bardziej przydatne w ciąży. Tym razem zwykłe USG spowodowało zmianę postawy lekarza, zalecenie jak najszybszego udania się do szpitala na badania i oczywiście umówi mi termin. Wcześniej nie mógł a teraz osobiście kazał zamówić sekretarce... Zadzwoniła po godzinie, że interna czeka, kiedy tylko chcę. I co ja miałam sobie pomyśleć? Widziałam zmiany na usg; nie jestem lekarzem, ale nie dało się pewnych rzeczy nie zauważyć. Ani dziwnego wyrazu twarzy. Rano zgłosiłam się na izbę przyjęć, powitała mnie Pani Doktor, taka mała fajna czarna w okularach. Hematolog prosił ją o ponowne usg, bo ona lepiej się zna i może on się myli, ale ona najlepiej to oceni. Z tego, co dowiedziałam się potem, odczytuje ona usg lepiej, jak większość lekarzy tomograf. Czyli trafiłam w dobre ręce. Okazało się, że to też mądra i wrażliwa kobieta. Podczas badania normalnie wściekła się, omal nie zapluła monitora i utłukła wszystkich lekarzy, z którymi miałam wcześniej do czynienia. Znalazła guza na trzustce, liczne zmiany na wątrobie, tam też jeszcze dwa guzy i na koniec niedotlenioną poważnie śledzionę. I wierz tu człowieku lekarzom... To było w czwartek, 14 lutego. Walentynki z moim nowym przyjacielem, Rakiem.