Jedyne leczenie raka wg lekarzy to chemioterapia. Nie dla mnie. Wybrałam może trudniejszą opcje, jednak dla mnie pewniejszą, z większą szansa na powodzenie.
Po konsultacji z masą lekarzy - w Heidelbergu, Krakowie, Frankfurcie i mniej lub bardziej znajomymi, miałam dość. Odmówiłam łapania się 3% szansy, że może będzie ok. Odmówiłam leczenia się na nie wiadomo co, nie wiadomo dlaczego i czy nie wiadomo czy wyjdzie.
Wybrałam opcję, którą lekarze od razu wpisują na listę samobójców. Naturalną.
Biorąc pod uwagę, że rak - obojętne czy to choroba, czy reakcja immunologiczna organizmu - pochodzi z Ziemi, na pewno więc na Ziemi znajduje się na niego lekarstwo. Wiedząc, że są społeczeństwa w ogóle nie dotknięte rakiem (ew. dla zasady coś się znajdzie u nich), jak Eskimosi, Indianie czy wegetarianie, coś musi być pewnie w pożywieniu. I raczej jest do tego szeroki i swobodny dostęp, aczkolwiek nieświadomy. Jedni jedzą samo zielsko, inni mięsko. Ale mięsko dzikie, wypasione na naturalnych roślinkach i nasiąknięte magicznym składnikiem. B17. Amygdaliną.
Zmieniłam dietę. Niestety, jestem uzależniona od mięska, ale staram się zdobywać domowe kurczaki, w miarę bio itp. i jak już jem mięsko to nie zapominam o zieleninie. Nie przepadam za warzywami, ale owoce to w każdej ilości. Rano amygdalina, wieczór soda. I chyba to wystarcza.
Mam jeszcze robić parę rzeczy - wizualizacje, spacery, kontakt z naturą, drzewami, słuchanie własnego ciała i intuicji, kąpiele w dużym stężeniu soli (1kg soli morskiej na 100l wody), zajęcie się czymś (jak człowiek nie myśli o pierdołach to nie przeszkadza organizmowi w robocie), Pap imi, lewatywa z kawy (jeszcze nie robiłam ale nie będzie wyjścia), ogólny relaks psychiczny i pomoc od innych (tak, uzdrowicieli, szamanów, naturopatów, szeptuch). Niby dużo jak się robi, niby mało dla tych, do wierzą w chemioterapię i inne akademickie metody. Każda jednak metoda, choćby było to placebo, jeśli człowiek wierzy, pomaga. I niech sobie będzie.
Mogę znowu spać na brzuchu. Przytyłam cały kilogram. Chce mi się coś robić. Nie leżę tylko w łóżku, tłumacząc sobie, że jest ok, że nie wolno mi się martwić, że jedzenie przecież jest dobre. Teraz coś robię, chyba że mi się nie chce, ale nie mam z tego powodu wyrzutów sumienia. Jem, ale nie dlatego że muszę, tylko jestem wiecznie głodna, a n ie wszystko mi wolno. Spróbujcie najeść się sałatą - pół dnia minie, z nudów umrę. Słucham ciała, co ono na moje poczynania, i nie kłócę się już z nim. Wracam do zdrowia.
Nie ma nic ważniejszego dla mnie. Znowu snuje plany. Zaczynam kombinować. Walczę z wewnętrzną sknerą. Jest dobrze...Będzie jeszcze lepiej.
Leczę sie nie lecząc, zmieniłam po prostu postępowanie, wracam do natury i sposobu jedzenia prababci. Nie jest super łatwo. Ale nie jest ciężko. Cierpliwości... odpocznę, skończę haftować moje madame i wyzdrowieję.
A czemu nie pisze częściej? Mama i mąż mówią, że powinnam. Broń Boże nie dlatego, że mam jakiś talent pisarski, ale dlatego, że wiem co i jak. Jak mafia farmaceutyczna zabija ludzi. Jak lekarze w procesie prania mózgu na studiach tracą równowagę umysłową i logikę. Jak uczeni są, że "weź tę pigułkę", a przecież Hipokrates już wiedział, że jesteśmy tym, co jemy; leczenie więc należy zaczynać od wsadu do pieca a nie od razu piec wymieniać. Znajomy dziadek skończył 100 lat i nie był od ponad 20 u lekarza. Je owocki i pije wino. Mieszka sam, choć ma początki sklerozy, ostatnio nawet bolały go plecy (nie je mięsa, to go nie bolą stawy ani kości). Nie umiem o tym pisać. Wiem, powtarzam się w postach, zaczynam wątek i nie kończę, mam chaos w głowie. Nie potrafię usystematyzować tej wiedzy. Może kiedyś znajdę kogoś, kto pomoże mi usystematyzować wiedzę, spisać to, bo może komuś to pomoże. Jeszcze nie jestem też taka całkiem zdrowa. Biorąc jednak pod uwagę, że stan "trumienny" pojawił się w mniej jak pół toku, a przez ostatnie 4 miesiące (a leczę się w sumie mniej jak 2) w zasadzie nie urósł - chyba jest dobrze. I idzie w dobrym kierunku.
Jeśli ktoś potrzebowałby pomocy, chciałby pogadać, powiedzmy "skonsultować się", jestem dostępna zawsze. Nie umiem napisać, ale może będę umiała wyjaśnić. Wiem, że dla mnie możliwość rozmowy z kimś innym chorym była zawsze niezwykle cenna, bo zdrowi nie rozumieją. Tu nie mam z kim pogadać, bo to Niemcy. A ci ze znajomych, co byli chorzy, nie żyją.
Jeśli więc masz ochotę - jestem na skype: kfiatkiladne.
Pozdrawiam i zdrowia życzę.